Skrifpúltið

Málverk eftir Georg Guðna. Ég flaug suður í morgun og verð að vinna hér í capital city næstu 3 daga áður en ég fer í gæsaveiðina. Gisting á Grand Hotel, út að borða og fara í ræktina. Gott að breyta aðeins um umhverfi og gaman að hitta fólkið hér á Suðurlandsbrautinni. Upp á síðkastið hef ég verið að skrifa niður einhvern þungan, dramatískan og ljóðrænan texta sem ég þori ekki að birta hérna á síðunni. Allavega ekki strax. Veit ekki hvort það ætti að kalla þetta ljóð eða prósa- enda skiptir það engu máli. Þetta tengist að ég held einhverri vanlíðan/eirðarleysi sem hefur kraumað innra með mér en vellur núna út í formi texta. Það hlýtur að vera jákvætt ef maður nær að finna einhvern farveg fyrir það. Ég hef ekki átt auðvelt með að koma frá mér neinu efni upp á síðkastið. Líður bara eins og ég sé fullur af einhverju materíali, en það kemst ekki út. Kollurinn á mér er eins og þeytivinda þar sem allskyns hugmyndir og óflokkað efni hringsnúast endalaust. Mér finnst ég þurfa að öskra...

25.09.2019 Geggjað veður í dag, enn einn daginn. Hlýtt, logn en skýjað. Í gær var 19°C þegar ég sótti börnin og við skelltum okkur í sund. Vorum í útiklefa og það var hálf undarlegt að standa þarna nakinn undir berum himni og vera ekkert kalt. Og það þegar er að verða kominn október. Eftir sundkið hjóluðum við heim, sem tók smá stund þar sem DLB hefur aldrei hjólað upp svona miklar brekkur. Síðan lærði ég lengi með BRB og gaf þeim snarl. Mamma, Halldóra og Bjarni kíktu svo við hjá okkur. Fullorðna fólkið át salat úr Salatsjopunni. Halldóra ætlar að sækja fyrir mig börnin í dag og ég ætla í ræktina. Síðan borðum við saman. Át hrikalega mikið af kótilettum í hádeginu og er búinn að vera frekar mikið í sukkinu þessa viku, þvert á fyrri yfirlýsingar. Svo er fimmtudagskaffi á morgun og vinnu- og gæsaferð í næstu viku. Á svona stundum er auðvelt að sleppa bara alveg fram af sér beislinu en ég ætla nú samt að reyna að fara ekki alveg í ruglið.

Eftir þessa erilsömu viku kom róleg helgi með hálfgerðu eirðarleysi. Það eina sem ég var með á stefnuskránni (annað en að lesa) var að ganga frá og þrífa aðeins. Eftir frekar rólegt föstudagskvöld skellti ég mér í hjólatúr með Bjarna hennar Halldóru á laugardagsmorguninn. Síðan fór ég að taka allt í gegn og sorteraði eitthvað dót í geymslunni. Það tók mig 6 klukkutíma og ég verð að viðurkenna að það fylgdi því töluverð vellíðan þegar því var lokið. Svo skall á með fínasta eirðarleysi það sem eftir lifði helgarinnar. Ég velti því fyrir mér að ég hefði gott að því að skella mér eitthvað út og hitta fólk, en bara datt ekkert spennandi í hug. Fór í búðina og keypti í góðan mat, eldaði og kláraði að lesa Kalak eftir Kim Leine. Fór svo reyndar í smá rólegan hjólatúr í gær (sunnudag) og kíkti aðeins í Eymundsson. Vafraði eitthvað um en hitti engan sem ég þekki. Ég er ennþá að reyna að venjast því að vera svona mikið einn aftur og það gengur upp og ofan. Það er einhver togstreita innra með...

Þessi vika hefur þotið hjá á ljóshraða, enda í nógu að snúast. Mestur tími fór í að undirbúa gæsaferðina sem er í fyrstu vikunni í október. Ég er búinn að taka til allt fyrir ferðina og Þórður fór með það suður í dag. Ég fer svo með flugi suður þann 30. september, vinn í Reykjavík í 3 daga og svo leggjum við af stað í Ölfusið 3. október. Full mæting og mikil spenna. Við Þórður gerðum líka að gæsunum 15 sem við skutum um síðustu helgi og eigum því vel að éta í kistunni. Æfingar vikunnar gengu vel. Ég er reyndar búinn að vera frekar slæmur í öxlunum en hef reynt að aðlaga æfingarnar að því, taka léttara og gera það vel. Í dag var reyndar æfing sem ég gat tekið á full power (Wall  Ball, Ketilbjöllusveiflur, Slam ball og þung résstaða) og er því þokkalega búinn á því. 4 æfingar komnar og svo ætla ég að reyna að hjóla 40 km. á sunnudaginn. Hef ekki haldið mig alveg við ketó þessa viku og ákvað að hafa sukkdag í dag. Fékk mér einn borgara í hádeginu og slatta af kexi með smjöri í mil...

Gene House Þegar ég hugsa um orðið persónutöfrar dettur mér alltaf fyrst einn maður í hug; Gene House. Þessi vinur minn, sem er því miður fallinn frá, hafði alveg ótrúleg áhrif á mig á þeim stutta tíma sem við þekktumst. Og ég reikna með því að þannig hafi verið með fleiri farið, sem voru svo heppin að fá að að hitta hann á þeim 74 árum sem hann lifði. Maðurinn var með svo mikla persónutöfra að fólk hálfpartinn varð dáleitt af því að vera í kringum hann. Hann gekk inn í herbergi og andrúmsloftið breyttist. Þegar hann byrjaði að tala sogaðist öll athygli að honum og tíminn stóð í stað. Samt kunni hann líka að hlusta, sýna áhuga og hann var mjög hlýr. Geislandi af sjálfstrausti með góðan húmor. He got the whole package, enda náði hann langt. Mér datt hann einmitt í hug núna í morgun þegar ég rakst á skemmtilega grein í The New York Times sem fjallar um persónutöfra, og hvernig þeir eru í raun lærð hegðun, sem hægt er að þjálfa upp eins og að ganga eða að æfa orðaforðann sinn. Í ...

Garðsbruni. Ég fór í gegnum málverka og skissusafnið mitt í gær sem var farið að fylla 3 plastkassa. Ég hef áður byrjað á þessu verkefni en bakkaði út úr því þar sem ég bara treysti mér ekki til að henda neinu. Í gær harkaði ég hinsvegar af mér og lét vaða í þetta. Henti á endanum fullum ruslapoka og tók frá heilan stóran plastkassa af myndum sem má mála á bakhliðina á. Ég þarf væntanlega ekki að kaupa mér vatnslitapappír á næstunni. En það var gott að ég dreif í þessu. Þetta hafði jákvæð áhrif á sálina og kynti aðeins undir sköpunareldinum. Jók aðeins sjálfstraustið. Margt af þessu var bara alveg ágætt. Sérstaklega þykir mér vænt um ýmsar skissur sem tengjast daglegu lífi. Myndir úr Birkihrauni, skissur af börnunum og Guðrúnu. Þetta vekur upp góðar minningar. Svo fann ég líka þessa litlu mynd sem ég set hér inn. Man ekkert hvar ég var þegar ég málaði þetta en man óljóst eftir að vera að leika mér eitthvað með mjög loose landslag. Ég eiginlega veit ekki afhverju ég setti hana ...

Svona litu bælin okkar út þennan morguninn. Það lágu 15 í valnum. Tilbúnir til heimferðar. Það er orðið afskaplega sjaldgæft að maður kíki í gæs. Sú var nú tíð að við Dóri lágum í þessu allt haustið, stundum dag eftir dag. Keyrðum sveitina þvera og endilanga í leit af fugli og ástandið þurfti að vera býsna slæmt svo við nenntum ekki að leggjast út að morgni. Nú nennir maður þessu æ sjaldnar, en svo er þetta voðalega fínt þegar maður drullar sér af stað. Svolítið eins og að vera kominn heim. Taka til allt gamla góða dótið; kaffibrúsann, bakpokann, gæsaflautuna, skotapokann og Cabelas gallann sem ég keypti 1997. Feluhettan sem ég nota mest er líka sennilega orðin 20 ára gömul og gatslitin. Þetta er svolítil nostalgía. Ég og Þórður skruppum í morgun í Hofstaðaheiðina og fengum svolítið flug. Við lágum á smá "eyju" í túní Leifs (sjá fyrstu mynd) og notuðumst við "liggjandi" byrgi sem við reyttum á sinu. Það var svolítið eftitt að opna byrgið sem ég var...