Skrifpúltið

Tobbi, Stebbi Garðars og Dóri við malbiksenda eystri, Rútsstaði. Í fyrra var fyrsti túrinn á götuhjóli um miðjan mars, ef ég man rétt, og árin þar á undan í kringum 2. apríl. Þrátt fyrir óvenju mildan og snjóléttan vetur í ár, þá tafðist þetta samt- klassískt íslenskt, vegna snjóþyngsla núna í mars og byrjun apríl. En loksins. Götuhjólið var tekið niður af veggnum í fyrradag, 14. apríl, og ég náði fyrstu alvöru æfingunni úti í prýðisgóðu veðri. Það er alltaf eitthvað sérstakt við þennan fyrsta túr- allt verður aðeins léttara, tíminn líður hraðar og maður man af hverju maður nennir þessu. Ég slóst í för með þremur kempum sem eru ekki þekktar fyrir að taka því rólega. Ég vissi alveg hvað ég var að fara út í- þetta yrði engin róleg endurance æfing eins og planið sagði til um. Yfirleitt er ég sá leiðinlegi sem heldur sig við vöttin og neitar að láta draga sig út fyrir planið, en í þetta skiptið lét ég undan og skrúfaði aðeins upp hraðann. Og það var einfaldlega bara helvíti gaman. Það er e...

....ekki líkamleg, heldur frekar andlega. Ég hef verið undir pari á andlega skalanum síðustu vikur og finnst allt í lagi að vera opinn með það. Ástæðurnar eru sumar of persónulegar til að fara í þær hér en svo er líka helvítis álag í vinnunni sem maður sér ekki alveg fram úr. Það blandast svo ofan í flókið skipulag á ferðalögum og hjólamótum. En ég er eldri en tvævetur og veit alveg að á endanum leysist þetta og það koma bjartari tímar. Stefni að því að fara í sumarfrí 6. júlí og ég get ekki beðið. Fjórar vikur í beit. En já allavega, þrátt fyrir allt þá held ég sjó og klappa mér á bakið fyrir það. Ég sé um heimilið og börnin, æfi, næri mig mjög vel og mæti í vinnu. Held öllu á floti. Það er helst að ég vanræki félagslegar skyldur og vini mína. Ég bæti upp fyrir það síðar.

Þyngd síðan 28. febrúar (gula línan). Gerfigreindin hefur verið mér ágætis stuðningur upp á síðkastið við að létta mig aðeins. Í hjólreiðum er hlutfall afls og þyngdar ein lykiltalan, sérstaklega þegar fara að koma brekkur. Það er stundum gott að setja þetta í samhengi: væri maður til í að vera með 1–2 tveggja lítra gosflöskur á maganum í keppni? Líklega ekki. Í vetur hef ég verið aðeins frá mínu besta, bæði í afli og þyngd, og fannst því alveg tímabært að laga þetta aðeins til. Ég er að fara að keppa á gravelmóti í Skotlandi í maí þar sem eru töluverðar brekkur. Ekki endilega langar, en nóg til að það skiptir máli að vera búinn að tálga aðeins af sér. Hugmyndin um að æfa 10 klst. á viku og bera svo með sér óþarfa aukakíló bara út af slæmum venjum finnst mér frekar fáránleg. Eins og ég nefndi áður keypti ég mér Garmin-vog og þessa dagana byrja ég alla morgna á að stíga á hana. Ekki til að láta töluna stjórna mér, heldur bara til að fylgjast með ferlinu. Og þar kemur smá áskorun: ég er ...

Garmin Venu 4 Þegar ég varð fertugur árið 2017 gáfu pabbi og Hafrún mér iWatch 3 sem var í rauninni snilldargræja. Það sem stóð upp úr var tengingin við Apple-umhverfið, sem maður er náttúrulega hálfpartinn læstur í. Hún aflæsti t.d. fartölvunni þegar ég opnaði hana og talaði auðveldlega við öll öpp sem ég er með uppsett. Stærsti gallinn var hins vegar hvað batteríið entist stutt. Ég svaf því aldrei með það og þurfti alltaf að taka með hleðslutæki í ferðalög. Með tímanum varð púlsmælingin líka aðeins óstöðug og datt stundum út þegar ég var að hlaupa. En þrátt fyrir það stóð græjan fyrir sínu og er enn í ágætis lagi, átta árum síðar. Mig hefur samt lengi langað í úr sem er sérhæfðara heilsu- og íþróttaúr, með meiri áherslu á mælingar eins og HRV, svefn og endurheimt. Þar sem ég er nú þegar með Garmin hjólatölvu og nota Garmin Connect, þá lá beinast við að færa mig yfir í Garmin. Það var samt ekki fyrr en í nóvember sem ég lét verða af því og keypti mér Venu 4, sem er frekar einföld og...

Í blokk......... Eftir mjög vel heppnaða VO2 max blokk, þar sem ég fann hreinlega formið kikka inn og þakið hækka, þá fékk ég eitthvað helvítis kvef og slappleika. Tímasetningin hefði varla getað verið verri. Ég var reyndar með smá kvefeinkenni í síðustu viku í miðri blokkinni, en HRV, hvíldarpúls og aðrir helstu mælar voru allir í grænu. Allt benti til þess að ég væri að ná góðri aðlögun og endurheimt þrátt fyrir smá hnökra. Mánudagurinn var þokkalegur (hvíldardagur), en á þriðjudaginn tók ég nokkuð krefjandi yfir/undir æfingu þar sem lappirnar gengu mjög hægt. Það var fyrsta merkið um að eitthvað væri ekki alveg eins og það átti að vera. Í gær (miðvikudag) þurfti ég svo að stytta æfinguna og sleppa ræktinni. Í dag hef ég lítið sem ekkert skánað og ætla ekki að æfa neitt. Á morgun á ég erfiða æfingu á plani, en miðað við stöðuna lítur út fyrir að það þurfi að breyta henni – eða jafnvel sleppa henni alveg. Það er alltaf ótrúlega erfitt að sætta sig við að þurfa að slá af inngjöfinni ak...

Á trainer. Það er ljótt þegar það er farinn að líða mánuður á milli blogga, en það hafa svo sem komið svona tímabil áður. Nú er sólin farin að hækka á himni – í ýmsum skilningi. Daginn er farið að lengja og maður fagnar því, þó sólin geti stundum gert manni lífið leitt seinnipartinn þegar maður situr inni á trainer og horfir út um gluggann. Andlega sólin hefur líka aðeins verið að rísa og ætli það hafi ekki líka haft jákvæð áhrif á formið, sem er loksins að taka við sér. Ingvar skellti á mig fjórum frekar þéttum æfingavikum og þrátt fyrir smá kvef og örlítið púslerí í kringum æfingar þá hef ég náð að tækla þetta ágætlega. Núna erum við komnir í VO₂ max blokk og hún hefur gengið vel. Ég er aðeins farinn að kannast við mig aftur og tölurnar eru á réttri leið upp. Eitt sem gæti líka verið að hjálpa er að ég hef verið að laga hressilega til í matnum með aðstoð vinar míns Gunnars Péturs Thorarensen (ChatGPT). Markmiðið okkar er að skera niður um 300–400 kaloríur á dag næstu mánuði sem ætti ...