Þokast nær
Úr sólinni í Svíþjóð. Ég laskaði rifin á mér í Riftinu, brot eða brák- veit ekki hvort. Þetta hefur sett strik í reikninginn og ég hef hvorki getað keppt né heldur æft eins og ég vildi. Ég hef bara hjólað rólegar æfingar og læt þetta ekki taka mig á taugum. Svona er lífið, það má alltaf reikna með að veikindi eða meiðsli setji strik í reikninginn. Um helgina ætla ég samt að gúffa í mig verkjatöflum og keppa í Orminum- síðasta móti sumarsins. Það er frekar stutt og snarpt. Ég verð aumur eftir það en lifi af, þ.e. ef ég drepst ekki. Annars hef ég verið að reyna að koma mér í gang í vinnu eftir sumarfrí. Vika tvö að klárast. Þetta byrjaði þungt og hægt en ég er aðeins að ná mér á strik. En andlega er ég hálf þungur og í aðra röndina langar mig að komast aðeins úr þessu umhverfi og fá smá betri hvíld. Þetta hefur verið erfitt ár og ég er stundum eitthvað hálf eirðarlaus og ómögulegur, svo ég sé bara heiðarlegur með það. En hvernig lýsir þetta sér? Ég vakna 7 og drekk kaffi og borða. Mæti í...