Project 67

Þyngd síðan 28. febrúar (gula línan).

Gerfigreindin hefur verið mér ágætis stuðningur upp á síðkastið við að létta mig aðeins. Í hjólreiðum er hlutfall afls og þyngdar ein lykiltalan, sérstaklega þegar fara að koma brekkur. Það er stundum gott að setja þetta í samhengi: væri maður til í að vera með 1–2 tveggja lítra gosflöskur á maganum í keppni? Líklega ekki.

Í vetur hef ég verið aðeins frá mínu besta, bæði í afli og þyngd, og fannst því alveg tímabært að laga þetta aðeins til. Ég er að fara að keppa á gravelmóti í Skotlandi í maí þar sem eru töluverðar brekkur. Ekki endilega langar, en nóg til að það skiptir máli að vera búinn að tálga aðeins af sér. Hugmyndin um að æfa 10 klst. á viku og bera svo með sér óþarfa aukakíló bara út af slæmum venjum finnst mér frekar fáránleg.

Eins og ég nefndi áður keypti ég mér Garmin-vog og þessa dagana byrja ég alla morgna á að stíga á hana. Ekki til að láta töluna stjórna mér, heldur bara til að fylgjast með ferlinu.

Og þar kemur smá áskorun: ég er orðinn óþolinmóður- eins og venjulega. Maður vill sjá tölurnar hreyfast hraðar. En ef ég horfi á heildarmyndina þá eru samt góðir hlutir að gerast. Fötin sitja öðruvísi og maður sér aðeins mun í speglinum. Vigtin mun fylgja á eftir.

Við höfum líka verið að gera hlutina skynsamlega með matinn: minna af smjöri og fitu þar sem það skiptir máli, minna nammi en samt ekki í neinum öfgum. Mikilvægast er að næra líkamann fyrir æfingar svo ég geti haldið gæðum. Þetta er jafnvægi- að borða nóg til að æfa vel en halda samt smá halla yfir tíma.

Stefnan er skýr: 66–67 kg í Skotlandi um miðjan maí. Engin panik, bara halda línunni.