Skrifpúltið

Dagbjört Lóa veik heima á þriðjudaginn.  Þetta endaði með því að verða einn af þessum power-dögum. Dagbjört Lóa var loksins orðin nógu frísk til að fara á leikskólann (eftir 7 daga heima) og ég kom henni þangað í morgun og Brynleifi í skólann. Eftir vinnu gaf ég börnunum aðeins að éta og svo lærði ég með stráknum. Því næst fór ég með þau í ræktina, sótti svo mat á Salatsjoppuna og Sprettinn og við fórum svo heim að borða. Síðan horfðum við aðeins saman á Fyndnar fjölskyldumyndir áður en ég kom þeim í bólið. Og nú er ég búinn að vera að taka til, þvo þvotta og græja okkur fyrir ferð í sveitina. Við verðum þar um helgina að sjá um rollurnar. Þegar Brynleifur kom heim úr skólanum sagði hann mér að það væri einhver hakkari (anonymous með grímu) að fara að skemma youtube. En hann kunni ráð við því. Hann og Patrekur ætluðu að gera nýtt youtube til vonar og vara og svo ætluðu þeir að fara til útlanda (með þyrlu) og finna hvar hakkarinn á heima. Þeir ætluðu síðan að brjótast inn hjá...

Eins og flestir hefur maður verið að fylgjast með kjaraviðræðum og hugsanlegum verkföllum. Staðan virðist vera grafalvarleg en ég er nú bara þannig gerður að ég hef engar sérstakar áhyggjur af þessu. Þetta leysist allt og við lifum þetta af (svona flest vonandi). Ég verð samt að segja að ég hef fulla samúð með fólki sem er að vinna einhversstaðar á skítakaupi. Það kom mér reyndar mjög í opna skjöldu þegar ég var að sækja um almenn störf í atvinnuleysinu mínu hvað taxtarnir voru svívirðilega lágir. Maður hefði alltaf þurft að vinna kvöld- og helgarvinnu til að ná endum saman. Og þá komum við kannski að kjarna málsins. Ef hækka á dagvinnutaxta á almennum vinnumarkaði upp í kannski 450 þúsund, þá þýðir það jafnvel að einhver sem vinnur kvöld og helgarvinnu fer að slaga upp í 800 þúsund krónur á mánuði. Þetta mun væntanlega bara þýða skert þjónusta þar sem fyrirtæki hafa ekki efni á að láta fólk vinna jafn mikið. Það er kannski í lagi í sjálfum sér, en þetta skilar sér væntanlega líka...

Ég kíki oft á hvað það er mikil traffík á blogginu mínu og ég ætla ekki að reyna að ljúga því að það skipti mig ekki máli. Þetta er eins og með "lækin" á samfélagsmiðlunum, það er einhver umbunarfaktor í þessu sem kitlar hégómann. Ég er samt farinn að átta mig á því að bloggið mitt mun aldrei verða neitt vinsælt og fyrir því eru ýmsar ástæður. Það er t.d. of óreiðukennt og ófyrirsjáanlegt. Það er ekki um myndlist, það er ekki um hjólaferðir, ekki um bókmenntir og ekki um mat. Það var stundum fyndið- en er það sjaldnast lengur. Það er einhvernveginn bara um allt það sem ég hrærist í hverju sinni og því er ekki beint að neinum markhópi. Nema náttúrulega bara vinum mínum sem vilja fylgjast með mér og hafa kíkt hérna inn síðustu 12 árin. En svona vil ég hafa þetta. Ég er fyrst og fremst að skrifa þetta fyrir sjálfan mig. Einhverskonar dagbók sem má alveg endurspegla hvernig mér líður Dag frá Degi. Dagbók sem greinir frá því hvað ég er að gera, sama hversu ómerkilegt það kann a...

Mynd visitsmaland.se  Steig stórt í skref í gær og gekk frá flugmiða fyrir hjólaferðina mína í sumar. Nú er ekki aftur snúið! Ég endaði með að halda bara plani (sjá undir Hjólaferð 2019) og pantaði þann 8. júlí til Kaupmannahafnar og svo þann 21. júlí heim frá Stokkhólmi. Ég hef þá einn dag í Lundi hjá pabba til að setja hjólið saman og græja mig af stað. Svo eru það bara blessuð Smálöndin, brunnir kálfar, rasssæri og illa lyktandi föt. Ég man eftir því í gamla daga hvað maður gat stundum gubbað yfir skítafýlunni af bakpokaferðlöngum sem komu við í Mývatnssveit. Þetta var einhver blanda af hrælykt, mannasaur og hvítlauk. Nú er það spurning hvort maður kemst sjálfur í þennan hóp og verði litinn hornauga þegar maður kemur inn á kaffihús? Nei annars, andskotinn hafi það, maður hlýtur nú að geta passað sig og verið duglegur að henda sér í stöðuvötn eða leita uppi sturtur. Nú þarf ég að fara að yfirfara listann minn aftur og sjá hvað ég þarf að kaupa mér og hvað ég get fengið...

Kolvetnasnauðar brauðbollur með rækjusalati og mygluostur Ég er búinn að vera lasinn um helgina. Kannski er slappur frekar rétta orðið þar sem ég hef nú alveg getað borið mig um kofann og fóðrað mig og börnin. Það er nokkuð öfugsnúið, að þegar maður er slappur/lasinn, þá finnst manni maður eigi skilið að borða bara hvað sem er sér til huggunar. Rökréttara væri að velja eitthvað hollt til að komast í gegnum veikindin og byggja sig upp. Ég ákvað nú að missa mig ekkert og fer því hress með gott samviskubit inn í vikuna. Át keto pizzu á föstudaginn (fathead pizza) og svo egg, beikon og avocado í gærkvöldi. Síðan fékk ég mér keto magic cookies í gærkvöldi (þar sem ég átti svo bágt) og er búinn að búa til allskonar nammi namm í dag. Í morgun byrjað ég á að fara í Nettó og kaupa mér eitthvað sænskt brauðmix sem innheldur ekki nema 1 g kolvetni per brauðsneið. Úr því bakaði ég brauðbollur. Svo gerði ég rækjusalat til að éta með þessu. Síðan var til grænkál og ég ákvað að gera grænká...

Ég minntist aðeins á Jung hérna á blogginu í gær. Hver elskar hann ekki? Ég ætla hér aðeins að birta meiri hugleiðingar honum tengdum. Jung hafði mikinn áhuga á “skugganum” - formum hans og innihaldi - og skoðaði hann gjarnan sem “það sem manneskjan vill ekki vera”. Hann sá greinilega að yfirsjón, afneitun eða það að vilja ekki takast á við skuggaþætti (shadow elements) er oft rót vandamála milli einstaklinga, hópa eða hreyfinga; og er gjarnan það sem espar upp fordóma milli minnihlutahópa eða landa og getur hleypt af stað allt frá félagslegum þrætum og upp í meiriháttar stríð (www.thesap.org.uk). En hversvegna hefur þetta heillað mig svona mikið upp á síðkastið? Jú með því að reyna að skoða ómeðvitaða hluti í eigin fari (skuggann) hef ég komist nær því að skilja afhverju ég bregst illa við vissum aðstæðum (sem kveikja kannski reiði og vanlíðan). Einnig hefur það gefið mér dýpri skilning á viðbrögðum annara og þolinmæði við að takast á við erfiða og oft ómeðvitaða hegðun.  E...

Það væri lygi að segja að ég hefði mikla þekkingu á kenningum Carl Jung. Ég hef samt klórað í yfirborðið á verkum hans og haft bæði gagn og gaman af. Síðan ég krassaði í vinnunni og vandræðin í einkalífinu hófust (þetta fylgdist nokkurnveginn að), þá hef ég leitað mér aðstoðar á býsna mörgum stöðum. Ég áttaði mig eiginlega ekki á því hvað þetta eru orðnir margir aðilar sem hafa hjálpað mér fyrr en ég fór að taka þetta saman í kollinum. Fyrst talaði ég við heimilislækni sem reyndist mér mjög vel. Þá komu 3 eða 4 tímar hjá sálfræðingi. Því næst fór ég á 8 vikna námskeið hjá Sjálfsvirði (hitti svo konuna sem hélt námskeiðið tvisvar eða þrisvar eftir það). Síðan talaði ég við geðlækni tvisvar sem ég kynntist á Dale Carnigie námskeiði (sem var partur af ferlinu). Að lokum má svo nefnað að við Guðrún fórum í paratíma, fyrst hjá sálfræðingi og svo hjá fjölskylduráðgjafa. Mörg skipti á hvorn stað. Á þessum tíma hef ég farið í gegnum mikla sjálfsskoðun og lesið alveg óhemju magn af all...