Skrifpúltið

I might as well start sharing my watercolors here as well. Again- I used to but now I don't. I will probably still not remember to do it. I´m not used to talk in paradoxes but when I do, I don't. I'm painting lots of small watercolors now mostly from Mývatn. Their related to winter. Nostalgic paintings of time long gone. God darn how I miss the fifties.

Mig dreymdi að ég og Sigmar Guðmundsson vorum saman að skjóta upp flugeldum. Þegar ég hélt að allt væri búið blikkaði hann mig og sagði "við eigum ennþá eftir eina 15 stiga tertu". Síðan nutumst við í mjöllinni.

Eftir margra daga ofsaát og ólifnað var mér nóg boðið og fékk mér göngutúr. Ég gekk Þingvallastrætið, yfir Glerárbrúna, niður að Borgarbraut og þaðan sem leið lá upp hjá HA og heim í Dalsgerðið. Göngutúrar eru að einhverju leiti svo heillandi fyrirbæri. Þeir ættu ekki aðeins að vera góð heilsubót heldur einnig vettvangur til hugsa um daginn og veginn, fá nýjar hugmyndir og innblástur. Koma sveittur heim og mála mynd eða semja atomljóð. Þegar ég fer út að hlaupa eða ganga hefur það einsvegar alltaf bara verið eins og heilanum sé kippt úr sambandi og hálftíma seinna er ég kominn heim að dyrum og það eina sem hefur gerst er að ég er heldur verri í mjöðmunum og vinstra hnéinu. Þetta hefur alltaf farið örlítið í taugarnar á mér þar sem mér hefur fundist að ég væri að eyða tíma í ekki neitt. Henry David Thoreau, sem var göngusjúkur heimspekingur, ljóðskáld, rithöfundur og sitthvað fleira, sagði hinsvegar: “I am alarmed when it happens that I have walked a mile into the woods bodily, ...

Nú höfum við fengið húsið afhent og ég er búinn að skoða kofann í garðinum. Þennan sem passar við snjóinn og grenitrén. Það er smá saggalykt í honum enda ekki mjög þykkur í skrápnum. Mig langar að einangra hann og koma dótinu mínu þar fyrir. Sjáum hvað gerist.

Ég er búinn að vera að brasa við þessa flugferð mína hérna fyrir neðan. Ég hefði kannski frekar átt að fullvinna hana bara á Word og setja hana svo hérna inn. Í staðinn er ég búinn að vera að fikta í henni fram og aftur. Setja inn karaktera, taka þá út, lengja, stytta og fikta. Þetta er kannski eins og með að mála, maður verður að kunna að hætta. Annars verður þetta oft organískast þegar maður bara lætur vitleysuna vaða á blaðið og hugsar ekkert of mikið um þetta. Skrifar svo hratt að manni blæði. Mig langar mikið til að skrifa prósa og gefa út með myndum sem ég mála við hvern prósa fyrir sig. Það verður einhverntíman í ellinni. Sú pæling fittar inn í garð með grenitré, jólasnjó og kofa með kerti i glugga.

Ég fór með flugi um daginn frá Akureyri til Reykjavíkur. Þetta var kvöldflug og það var snjólaust, hlýtt og rigning. Þegar ég hafði komið mér fyrir tók ég eftir því að Páll Stefánsson ljósmyndari sat hinumegin við ganginn. Hann var í slitinni lopapeysu, gallabuxum og gönguskóm en þó ekki með myndavél. Það tók hann hálfpartinn úr samhengi og hann varð eins og Egill Helgason í náttúru Íslands. Hann þurrkaði bleytuna framan úr sér og renndi höndunum svo í gegnum sítt hárið. Leit svo í kringum sig, svona eins og til þess að athuga hvort ekki væru örugglega allir að skoða Iceland Review. Vélin duggaði rólega út flugbrautina, snéri síðan við og lét vaða organdi upp í blautt haustmyrkrið. Ég lokaði augnum, hækkaði í John Scofield og reyndi að líta út fyrir að vera rólegur. Ljósin á vélinni blikkuðu í takt við jazzinn og droparnir runnu eftir skrokknum á vélinni. Þeir mættust að lokum við stélið, runnu saman og féllu svo niður í haustlitina. Á leiðinni verður boðið upp á kaffi.... áætlaður f...

Ég væri nú ekki hissa þó fólk væri búið að gefast upp á að kíkja í heimsókn hingað. Byrjaði að mála aðeins aftur enda einhver verkefni farin að safnast upp. Ágætis mynd af Reynihlíð. Himinn góður allavega.