Skrifpúltið

Síðustu fjórar vikur á Strava að frátölum 2 klst lyftingum/viku. Maður heldur áfram að leggja inn í bankann og reyna að vera þolinmóður. Þetta er langtímaverkefni. Eins og ég hef margoft komið inn á, þá hef ég ekki alveg verið upp á mitt besta síðasta árið en held að það séu jákvæð teikn á lofti. Ég er að koma út úr viku sem endar í tæpum 14 klst. með göngutúrum og lyftingum og mér líður vel. Mér finnst þolið gott og ég á orðið aðeins auðveldara að halda afli. Stefnan hjá mér er að komast í svipað form og vorið 2024 en með meiri endingu (durability). Þá var ég í kringum 65 kg. og með FTP í kringum 270/280. En í vor verð ég með 3 auka ár í löppunum og það ætti vonandi að skila manni að hanga lengur á lífi í erfiðum keppnum.  Í morgun var ég 69 kg og er búinn að stökkva upp um 1-2 kíló á frekar stuttum tíma. Sennilega er þetta kreatín og lyftingar að mestu. Ég er að spá í að fara að labba í vinnuna og sjá hvort það skili sér ekki í smá þyngdartapi. Tökum stöðuna 25. nóv. Góðar stundi...

Fallegur morgun á Akureyri.   Ég hef oft tekið eftir því að ef það líður of langt á milli þess sem ég geng, t.d. í vinnuna, þá fara mjóbakið og lappirnar að kvarta eftir kannski bara 2 km. Sem er auðvitað stórmerkilegt þegar maður eyðir hátt í tíu tímum á viku í að þjálfa á sér lappirnar. Í morgun gekk ég í vinnuna í fyrsta skipti í töluverðan tíma og beið eftir kunnuglegum þreytumerkjum. En það gerðist bara ekki neitt. Hvorki í mjóbakinu né löppunum. Munurinn er sá að undanfarið hef ég verið duglegur að lyfta. Hjólreiðar eru auðvitað frábærar, en þegar maður hugsar út í það er þetta ansi einhæf iðja. Sömu vöðvarnir, sama hreyfingin, klukkutíma eftir klukkutíma. Maður getur verið í hörkuformi á hjóli en samt orðið hálfónýtur við það eitt að nota líkamann í eitthvað annað. Þetta er allavega ágætis áminning um að hjólaform og almennur líkamlegur styrkur er ekki alveg það sama. Ég er því búinn að ákveða að halda áfram að lyfta þegar keppnistímabilið byrjar, þótt ég dragi væntanlega að...