Skrifpúltið

Seltjarnanes Frá húsi á nesinu leggur reyk. Ekki mjög svartur, hæfilega áberandi, ekki of þykkur. Ef maður væri að panta reyk, þá væri það akkúrat þessi reykur. Bakvið húsið standa tveir menn í bláum samfestingum og brenna skjöl.

Stundum líður mér ekki nægilega vel í hasunum. Það væri gott að geta pantað tíma hjá heimspekingi. Afhverju ætli sjúkratryggingar taki ekki þátt í að borga heimspekikostnað? Heimpekilínan 905 3000... væri hægt að finna meiri merkingu í einni viðskiptahugmynd? "Sæll Davíð, þetta er Plato." --- Þegar ég geng til vinnu í gegnum Klettaborgirnar ræði ég stundum við Pál Skúlason. "Hvernig er það Páll, er hægt að vinna við eitthvað sem hefur enga merkingu fyrir manni?" "Andlegt frelsi og rannsóknir Páll.... .. sköpun og vísindi.... hvar stöndum við í dag?" "Hegel vildi meina að sannleikurinn um okkur sjálf birtist tærast í listinni. Hvað um í pálmolíurannsóknum?" Svona held ég áfram en fæ engin svör....... Hann er samt nálægur. Páll lifir t.d. í Kalbaki sem situr pattaralegur þarna hinummegin við fjörðinn baðaður bleiku ljósi. Hann er líka í Öskju og Dyngjufjöllum. Hann er í náttúrunni. Hann lifir í viðfangsefnum sínum. Sjálfsagt í garðslöngunni l...

Nú væri ég til í að eiga stund með sjálfum mér, á fjöllum. Á fjöllum, svo fjarri sjálfum mér. ----- Bóndinn gengur á sandinum með hundinn sér við hlið. Tíbráin stígur upp eins og eiturgufur og í helbláum fjarskanum rísa Herðubreiðarfjöllin eitthvað svo þýðingarlaus til himins. Melstráin tekin að gulna og fuglarnir farnir, ef þeir voru þá nokkurn tíman til staðar. Engin spor, ekkert jarm, ekkert kvak. Ekkert. Bóndinn og hundurinn ganga áfram léttstígir og hljóðlaust í foksandinum. Það er rétt eins þessi endalausu öræfi hafi gleypt í sig allt hljóð. Ég staldra við og sparka niður fæti, svona eins og til að sannreyna að ég heyri ennþá. Við göngum um stund en svo stoppar bóndinn á svartri öldu. Ég virði hann fyrir mér úr fjarska. Hundurinn sest hjá honum. Þeir skima til suðurs en þar er ekkert að sjá nema þessi marklausa eilífð öræfanna sem rennur saman við sálina. Við göngum í bílinn ég og bóndinn. Hundurinn sikksakkar á eftir okkur og virðist vera sá eini sem enn hefur trú á...

I´we been wanting to buy me self a remote controlled vacuum cleaner shaped liked Friedrich Nietzsche.

I might as well start sharing my watercolors here as well. Again- I used to but now I don't. I will probably still not remember to do it. I´m not used to talk in paradoxes but when I do, I don't. I'm painting lots of small watercolors now mostly from Mývatn. Their related to winter. Nostalgic paintings of time long gone. God darn how I miss the fifties.

Mig dreymdi að ég og Sigmar Guðmundsson vorum saman að skjóta upp flugeldum. Þegar ég hélt að allt væri búið blikkaði hann mig og sagði "við eigum ennþá eftir eina 15 stiga tertu". Síðan nutumst við í mjöllinni.

Eftir margra daga ofsaát og ólifnað var mér nóg boðið og fékk mér göngutúr. Ég gekk Þingvallastrætið, yfir Glerárbrúna, niður að Borgarbraut og þaðan sem leið lá upp hjá HA og heim í Dalsgerðið. Göngutúrar eru að einhverju leiti svo heillandi fyrirbæri. Þeir ættu ekki aðeins að vera góð heilsubót heldur einnig vettvangur til hugsa um daginn og veginn, fá nýjar hugmyndir og innblástur. Koma sveittur heim og mála mynd eða semja atomljóð. Þegar ég fer út að hlaupa eða ganga hefur það einsvegar alltaf bara verið eins og heilanum sé kippt úr sambandi og hálftíma seinna er ég kominn heim að dyrum og það eina sem hefur gerst er að ég er heldur verri í mjöðmunum og vinstra hnéinu. Þetta hefur alltaf farið örlítið í taugarnar á mér þar sem mér hefur fundist að ég væri að eyða tíma í ekki neitt. Henry David Thoreau, sem var göngusjúkur heimspekingur, ljóðskáld, rithöfundur og sitthvað fleira, sagði hinsvegar: “I am alarmed when it happens that I have walked a mile into the woods bodily, ...