Þegar maður gleymir...

Í El Médono á Tenerife í fyrravetur. Fínt að minna sig á að það styttist í sólina.

Ég er að ganga í gegnum tímabil í lífinu þar sem ég kem sjálfum mér sífellt á óvart. Verkefnin sem ég stend frammi fyrir líta stundum út fyrir að vera óleysanleg, ég fæ skítkast og er undir stöðugu áreiti og álagi. Ég er í vinnunni allan sólahringinn í hausnum. Líka á næturnar. En ég veit að þetta mun taka enda og ég geri mitt besta. Og svo ég sé ekki of neikvæður þá koma bjartir kaflar inn á milli flesta daga. Jákvæðari samskipti og jafnvel hrós.

Þegar ég steig af hjólinu í dag eftir rólegan klukkutíma fattaði ég að ég var ekki búinn að hugsa um vinnuna í eina millisekúndu allan tímann. Frí fyrir hausinn. Gott fyrir líkamann. Ég held að æfingarnar séu að koma mér í gegnum þetta og ég held áfram að bæta mig þrátt fyrir allt. Ég bogna kannski eitthvað en ég brotna ekki.